Raspon interpretativnog izričaja

Svijet glazbe Koncertne direkcije Zagreb: Beogradski gudački orkestar Dušan Skovran, Zbor Hrvatske radiotelevizije, dir. Tonči Bilić, solist: Robin Tritschler, tenor, KD Vatroslav Lisinski, 8. svibnja 2012.

  • Beogradski gudački orkestar Dušan Skovran

    Ciklus Svijet glazbe ugostio je Beogradski gudački orkestar Dušan Skovran koji je nastupio pod vodstvom Tončija Bilića. Zanimljiv program (Mozart, Britten, Erić, Hatze, O'Regan) nije, nažalost, privukao velik broj posjetitelja premda su izvedbe a posebno gostovanje tenora Robina Tritschlera (Britten) kao i vrlo dobar nastup Zbora HRT-a (Hatze, O'Regan) pružili večer koja se neće, tako da kažemo, utopiti kao samo jedna u nizu koncertnih programa.

    Ako je izvedba Mozartove Male noćne muzike, KV 525 (1787) i bila izvan vrhunskih standarda interpretativnog pristupa opusu velikog austrijskog majstora, Brittenova skladba na tekst Arthura Rimbauda (ciklus Iluminacije, op. 18, 1939) uz sjajan nastup tenora pokazala je kvalitetu beogradskog ansambla. Opaske se ipak mogu odnositi na ne do kraja ujednačenu kvalitetu i međuodnos dionica (npr. izvrsne prve violine i slabija dionica viola), ali su nesporne bile homogenost i jasnoća interpretativnog izričaja. Potonja profiliranost bila bi i izraženija da je gesta dirigenta bila involviranija i preciznija, no tu je ulogu na određeni način preuzeo solist čija interpretacija pripada visokoj razini izvodilaštva. Tonski siguran i precizan u gradbi zvukovne slike, u muzičkom smislu diskurzivan i sabran, Tritschker je rastvorio, pa ako se može reći, i ispričao partituru plastično, nadahnuto i refleksivno.
    Tonči Bilić, arhivska fotografija
    Efektna skladba Cartoon (1984) Zorana Erića, može se reći i partitura s dozom privlačnosti u otvorenom oslanjanju na tradicionalna uporišta, bila je izvrsno izvedena i na određeni način uvela slušatelje u jedno od remek-djela Josipa Hatzea – Pjesni ljuvene (nastale prije 1914. i nakon 1918.). Obrada pet pjesama za ženski zbor i gudače (izvorno pisano za solističke glasove i klavir) tumačima je pružila veliki raspon interpretativnog izričaja i izgrađeni prostor samorazumljivosti i prepuštenosti melodijskog pokreta te finoće misli tu su izvedbu načinili posebno dojmljivom.

    Koncert je završio također odličnom izvedbom skladbe Triptih, za zbor i gudački orkestar Tarika O'Regana (2004/5) na tekstove raznih autora. Vješto skladana partitura naglašene sintetičnosti u pristupu odlikuje se neposrednošću u radu s tekstom i vokalnim dionicama, bez utjecanja rutini ili površnom efektu. U konačnici uspostavlja se impakt koji zrači određenom kreativnom sugestijom. Dirigent je ovdje, kao i u skladbi Hatzea postigao zavidnu mjeru ulančanosti i međuodnosa između zbora i orkestra, ostvarivši interpetativnu cjelinu nosivog zamaha.

    © Dodi Komanov, KLASIKA.hr, 10 svibnja 2012.

kritike